از ابتدای تاریخ، انسان به دنبال چشمه جوانی بود. اما علم مدرن در حال اثبات این موضوع است که پیری برخلاف تصور ما، یک فرآیند حتمی و یک‌طرفه نیست. تحقیقات جدید در حوزه بیوتکنولوژی نشان می‌دهند که پیری در واقع مجموعه‌ای از آسیب‌های سلولی و تغییرات اپی‌ژنتیک است که شاید بتوان آن‌ها را «ریست» یا بازنشانی کرد.
‌بخش اول: فاکتورهای یاماناکا و جادوی بازبرنامه‌ریزی
دکتر شینیا یاماناکا با کشف چهار فاکتور ژنتیکی که می‌توانند سلول‌های بالغ را به سلول‌های بنیادی تبدیل کنند، برنده جایزه نوبل شد. حالا دانشمندان در آزمایشگاه‌های پیشرفته‌ای مثل Altos Labs (با حمایت جف بزوس)، در حال کار بر روی «بازبرنامه‌ریزی جزئی» هستند. هدف این است: سلول را به عقب برگردانیم تا جوان شود، اما هویتش را حفظ کند (مثلاً یک سلول قلب جوان شود اما همچنان سلول قلب باقی بماند).
بخش دوم: فراتر از افزایش طول عمر؛ بهبود کیفیت زندگی
بحث در مرزهای دانش صرفاً Science Frontier بر سر زندگی طولانی‌تر نیست، بلکه بر سر «دوره سلامت» Healthspan است. با استفاده از تکنولوژی CRISPR و داروهای سنولیتیک (که سلول‌های پیر و سمی ملقب به «سلول‌های زامبی» را پاکسازی می‌کنند)، ما می‌توانیم از بیماری‌های وابسته به سن مثل آرتروز، ضعف بینایی و تحلیل عضلانی پیشگیری کنیم. آزمایش‌های اخیر روی پستانداران نشان داده که بازگرداندن بینایی و ترمیم بافت‌های عصبی دیگر یک رویا نیست.
نتیجه‌گیری:
اگر پیری را یک انباشت داده‌های غلط در سلول‌ها بدانیم، علم بیولوژی در حال تبدیل شدن به علم برنامه‌نویسی است. ما در حال یادگیری نحوه ویرایش کد حیات هستیم تا طول عمر انسان را نه تنها افزایش دهیم، بلکه دهه‌های پایانی زندگی را به دورانی پر از نشاط و توانمندی تبدیل کنیم.