مقابله با منکرات

روزی حضرت موسی ابن جعفر(ع)از کوچه های بغداد عبور می کرد در حالی که صدای موسیقی از منزل یکی از اشراف ساکن آنجا تمام کوچه ها را پر کرده بود.در آن حال یکی از خدمتگزاران آن خانه برای کاری به بیرون منزل آمد.امام کاظم علیه السلام از این وضعیت شدیداً ناراحت بود،آن خادم را صدا کرد و پرسید:صاحب این خانه آزاد است یا بنده؟او گفت:البته که آزاد است.امام فرمود:"لَوکانَ عَبدالَخافَ مِن مَولاه"[راست می گویی]اگر بنده بود،از مولای خود واهمه داشت.خادم به خانه برگشت و صاحب منزل که بُشر بود و با رفقایش در کنار سفره شراب نشسته بود، پرسید در بیرون منزل با چه کسی صحبت می کردی؟و او سخنان امام را بیان کرد. کلمات حیات بخش امام علیه السلام آن چنان در اعماق قلب بُشر تاثیر گذاشت که با پای برهنه بیرون دوید و خود را به امام رسانیده از محضرش عذر خواسته و به دست آن حضرت توبه کرد و بعد از آن به بُشر حافی موسوم شد و به مقامات عالی معنوی نائل گردید.(کشکول نراقی،جلد۲،ص۵۰۳،به نقل از منهاج الکرامه،ص۶۵).

دست توسل

غرق گنه،ناامید مشو ز دربار ما/که عفو کردن بود در همه دم کارما

بنده شرمنده تو،خالق بخشنده ما/بیا بهشتت دهم،مرو تو در نار ما

خواهم اگر بگذرم،از همه عاصیان/کیست که چون و چرا کند ز کردار ما؟

اگر وجودت شود غرق معاصی بیا/دست توسّل بزن به آل اطهار ما

"کشکول نراقی،جلد۲،صفحه۳۶۶"

راز و نیاز علی(ع)

نیمه شب زمزمه ای هست بلند/که مرا می گسلد بند از بند

هست جانسور تر از ناله نی/کرده صد ناله به یک زمزمه طی

چه روان بخش صدایی دارد/سوز عشق است نوایی دارد

بس که با شور و نوا دمساز است/به سماوات طنین انداز است

آسمان ها همه با آن عظمت/رفته زین حال فرو در حیرت

دشت و صحرا همه در بهت و سکوت/که بلند است نوای ملکوت

این نوای ابدیت از کیست/شاید آهنگ مناجات علی است

نیمه شب خلوت رازی دارد/با خدا راز و نیازی دارد"کشکول نراقی،ج۲،ص ۳۶۱"

عامل ایمنی از عذاب در زمین

بر روی زمین دو عامل ایمن کننده از عذاب الهی وجود داشت که یکی از آن دو از دست رفت.پس آن دیگری را بگیرید و بدان چنگ در زنید؛اما آن ایمنی بخشی که از دست رفت رسول خدا(ص)بود و آن که باقی است،آمرزش خواهی است. خدای متعال می فرماید:ای محمد تا تو در میان آنان هستی،خدا عذابشان نمی کند و تا زمانی که آمرزش می طلبند، خدا عذابشان نکند."نهج البلاغه،حمکت۸۸"

عجب و خودپسندی

امام علی(ع):ای مالک!از عجب و خودپسندی نسبت به خود بپرهیز و نسبت به نقاط مثبتی که در خود احساس می کنی خودبین مباش!(نامه۵۳).

با همه کس نخوت زردار چیست؟/این همه عجب از دوسه دینار چیست؟

کبر و دماغش نه به جای خود است/گر درمش هست برای خود است

مخزن جمشید و فریدون کجاست/گنج فرو رفته قارون کجاست؟

جمله در این خاک فرو رفته اند/با کفنی زیر زمین خفته اند(دیوان وحشی بافقی،ص۴۰۷)

عفت کلام

امام علی(ع)فرمود:ولا ینابَزُبِالاَلقابِ؛از صفات متقین این است که کسی را با القاب ناپسند و زشت نمی خواند.(نهج البلاغه،خطبه۱۹۳).

به نام زشت،مردم را نخواند/نکوهش بر زبان هرگز نراند

خلایق را به القابی که زشت است/نخواند هر که او نیکو سرشت است

نیارد از زبان بر خلق بیداد/به خوش گفتار،هر دل را کند شاد(دیوان الهی قمشه ای،ص۵۸)